Informacje
Kolonizacja Afryki
Afryka w XIX i XX w. stała się celem polityki kolonizacyjnej mocarstw europejskich. Po konflikcie o Faszodę w Sudanie, w 1904 r. Wielka Brytania i Francja porozumiały się co do podział stref wpływów w Afryce. Na jego mocy Afryka północno zachodnia, Egipt i Sudan, miały stać się obszarem zainteresowania Wielkiej Brytanii, zaś Afryka Północno-zachodnia – Maroko, Algier – Francji. W 1894 r .sułtanem Maroka został Abdul-azis. Co do podziału stref wpływów w Maroku Francja porozumiała się z Hiszpanią, która była zainteresowana północnym wybrzeżem Maroka zamieszkałym przez plemnię Riffów.
Roszczenia Niemiec
Do całej sprawy wtrącili się Niemcy, którzy stwierdzili że oni tez mają prawo do Maroka. W 1905 r. cesarz Wilhelm II udał się do Maroka, by złożyć wizytę sułtanowi. Gdy przybył to Tangeru oświadczył że wita Władce niezależnego państwa. W 1906 w hiszpańskim Algecircas w pobliżu Gibraltaru odbyła się konferencja z udziałem łącznie 13 państw. Ustalono przy poparciu brytyjskim i włoskim że Maroko jest suwerennym państwem a wszystkie państwa mają w nim równe prawa, lecz Francja Hiszpania nieco „równiejsze”…
W 1907 r. po zamordowaniu w Maroku francuskiego obywatela, Francuzi obsadziły Casablankę. Sułtan Abdul-Azis widząc do czego prowadzi „opieka” francuska, zwrócił się do Niemiec z prośą o opiekę. W odpowiedzi Francja poparła zbuntowane przeciw sułtanowi plemiona, a 1908 r. sułtan musiał abdykować, zaś tron objął jego brat Mulej-Hafid.
W 1909 r. Niemcy zdawały się godzić z uprzywilejowaną pozycją Francji w Maroku. W 1911 r. przeciwko nowemu sułtanowi również zbuntowały się plemiona. Sułtan bojąc się detronizacji poprosił znowu Francję o „opiekę” a ci chętnie mu jej udzielili, zajmując Fez co oznaczało przekształcenie Maroka we francuski protektorat.